Wanneer Arkadi Kirsanov op het landgoed van zijn vader komt logeren, samen met een studievriend, is dat het begin van een reeks botsingen en liefdesgeschiedenissen. Toergenjev laveert met Vaders en zonen tussen dandy's en boeren, dienstmeiden, lijfeigenen en landheren, om te beschrijven waar vele anderen dikke romans voor nodig hadden: dat vroeger niet alles beter was, maar slechter evenmin. Het verhaal gaat dat Toergenjev, toen hij bij de slotregels van Vaders en zonen was aangekomen, het blad van zich af moest schuiven omdat anders zijn tranen de inkt onleesbaar zouden maken. Het laatste hoofdstuk is niet alleen de ontroerendste maar ook beste passage van dit onbetwiste meesterwerk, of misschien zelfs van de hele Russische literatuur.
Iwan Sergejewitsj Toergenjev (1818-1883) was van adellijke afkomst en bezat landgoederen bij het dorp Spasskoje. Hij studeerde in Moskou, Petersburg en Berlijn. Onder invloed van Poesjkin en Lermontov begon hij vanaf 1838 gedichten te publiceren. Van 1843 tot 1845 werkte hij als ambtenaar en maakte hij nader kennis met de literaire kringen in Moskou.In 1862 verscheen de roman die Toergenjev zijn grote naam bezorgde: Vaders en zonen. De reacties hierop waren zeer uiteen-lopend. Het boek bezorgde hem moeilijkheden met de censuur. Uiteindelijk besloot Toergenjev zich definitief in het Westen te vestigen en keerde hij tot zijn dood slechts af en toe terug naar zijn vaderland. Toergenjev was standvastig...
Een nieuwe maand is aangebroken! Deze boeken zullen in april in Rainbow verschijnen. Lees meer »
Grote emoties, scherpe observaties en tijdloze thema’s: ontdek drie Russische klassiekers die je bijblijven. Lees meer »
Wil je graag meer klassiekers lezen maar weet je niet waar je moet beginnen? Wij helpen je op weg. Lees meer »
