NIEUWS

Leesfragment Mark Haddon (voor alle YA-lezers én fans van Atypical!)

Via een poll op Instagram vroegen we wie van onze volgers Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht had gelezen. En wat bleek: 60% van de stemmers had de klassieker van Mark Haddon níet gelezen. De hoogste tijd om dit boek, nieuw in Rainbow, weer onder de aandacht te brengen. O.a. een leestip voor alle Young Adult-lezers én voor fans van de Netflix-serie Atypical.

Lees hieronder snel een leesfragment!

Het was 7 minuten na middernacht. De hond lag midden op het gazon voor het huis van mevrouw Shears. Zijn ogen waren dicht. Het leek of hij liggend op z’n zij rende, zoals honden
rennen als ze in een droom denken dat ze achter een kat aan zitten. Maar de hond rende niet en sliep niet. De hond was dood. Er stak een spitvork uit de hond. De tanden van de vork moeten dwars door de hond heen de grond in zijn gegaan, want de vork was niet omgevallen. Ik besloot dat de hond waarschijnlijk met de vork vermoord was omdat ik geen andere wonden zag en ik denk niet dat je een spitvork in een hond zou steken die om een andere reden was doodgegaan, zoals bijvoorbeeld kanker, of een verkeersongeluk. Maar daar kon ik niet zeker van zijn.
Ik ging het hek van mevrouw Shears door en deed het achter me dicht. Ik liep haar gazon op en knielde naast de hond. Ik legde mijn hand op de snuit van de hond. Die was nog warm.
De hond heette Wellington. Hij was van mevrouw Shears die een vriendin van ons was. Zij woonde aan de overkant van de straat, twee huizen naar links.
Wellington was een poedel. Niet zo’n kleine poedel met een kapsel maar een grote poedel. Hij had zwart krulhaar, maar als je dichtbij kwam zag je dat de huid onder de vacht heel lichtgeel was, als kip.
Ik aaide Wellington en vroeg me af wie hem had vermoord, en waarom.

Ik trok de vork uit de hond en tilde hem op en knuffelde hem. Uit de gaten van de vork lekte bloed.
Ik hou van honden. Je weet altijd wat een hond denkt. Hij heeft vier stemmingen. Blij, verdrietig, boos en geconcentreerd.
Ook zijn honden trouw en liegen ze niet omdat ze niet kunnen praten.
Toen ik de hond 4 minuten in mijn armen had gehouden, hoorde ik gegil. Ik keek op en zag mevrouw Shears vanaf het terras aan komen rennen. Ze droeg een pyjama en een ochtendjas.
Haar teennagels waren knalroze geverfd en ze had geen schoenen aan.
Ze schreeuwde: ‘Wat heb je godverdomme met m’n hond gedaan?’
Ik hou niet van mensen die tegen me schreeuwen. Dan word ik bang dat ze me gaan slaan of aanraken en dan weet ik niet wat er gaat gebeuren.
‘Blijf van die hond af,’ schreeuwde ze. ‘Blijf met je gore poten van die hond af.’
Ik legde de hond op het gazon en ging 2 meter achteruit. Ze bukte zich. Ik dacht dat ze zelf de hond ging oppakken, maar dat deed ze niet. Misschien zag ze hoeveel bloed er was en wilde ze niet vies worden. Wel begon ze weer te gillen.
Ik hield mijn handen voor mijn oren en deed mijn ogen dicht en rolde naar voren tot ik ineengedoken met mijn voorhoofd
tegen het gras gedrukt lag. Het gras was nat en koud.
Dat was lekker.

Nieuwsgierig geworden? Lees dan hier meer en bestel het boek!

 



Schrijf je in voor onze nieuwsbriefEn blijf op de hoogte!

Hallo! Wil je op de hoogte worden gehouden van alles wat je echt moet lezen? Schrijf je dan hieronder in voor onze nieuwsbrief.